Shloka 72
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
दुःशासनं च निहतं मन्ये शोचति पुत्रक: । जिस कर्ण और भाई दुःशासनको अपना सहायक पाकर मूर्ख एवं दुर्बुद्धि दुर्योधनने श्रीकृष्णके प्रस्तावको ठुकरा देना ही उचित समझा था
Vaiśampāyana uvāca: Duḥśāsanaṃ ca nihataṃ manye śocati putrakaḥ.
বৈশম্পায়নে ক’লে— দুঃশাসনো নিহত; মোৰ পুত্ৰ (ধৃতৰাষ্ট্ৰ) শোক কৰিছে বুলি মই ভাবোঁ। যিয়ে কৰ্ণ আৰু ভ্ৰাতা দুঃশাসনক আশ্ৰয় মানি শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল, সি আজি বৃষভসম পুষ্ট কাঁধৰ কৰ্ণক পতিত আৰু দুঃশাসনকো নিহত দেখি নিশ্চয় শোকত নিমজ্জিত হৈছে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Attachment to unjust power and the rejection of righteous counsel culminate in inevitable sorrow; grief is portrayed as the moral consequence of sustaining adharma through violent allies.
The narrator Vaiśampāyana reports Duḥśāsana’s death and infers that Dhṛtarāṣṭra is now grieving, since the Kaurava side is losing its chief supports in the war.