जयं मत्वा विपुलं वै त्वदीया- स्तलान् निजष्नु: सिंहनादांश्व नेदु:
jayaṁ matvā vipulaṁ vai tvadīyās talān nijaṣṇuḥ siṁhanādāṁś ca neduḥ
সঞ্জয়ে ক’লে—বিপুল জয় নিশ্চিত বুলি ভাবি তোমাৰ সৈন্যসকলে যুদ্ধ-ঢোল বজাই সিংহনাদ সদৃশ ৰণঘোষ তুলিলে। আগন্তুক বিজয়ৰ মত্ততাত তেওঁলোকে সংযম নহয়, দম্ভভৰা আত্মবিশ্বাসেই ঘোষণা কৰিলে—যুদ্ধৰ ধৰ্ম-সন্দেহৰ মাজত অহংকাৰ কেনেকৈ উথলি উঠে, তাৰেই অশুভ লক্ষণ।
संजय उवाच
The verse highlights how certainty of success can inflate pride and noise—symbolized by drums and lion-roars—suggesting that in war, outward confidence may mask inner moral peril; dharma calls for vigilance and humility even amid apparent advantage.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava side, believing a decisive victory to be near, beat their drums and raised loud battle-cries, signaling heightened morale and aggressive momentum on the battlefield.