Shloka 9
भरतनन्दन! उन दोनों रथोंको एक-दूसरेसे सटा देख सब राजा सिंहनाद करने और प्रचुर साधुवाद देने लगे ।।
bharatanandana! tau rathau parasparaṃ saṃlagnaṃ dṛṣṭvā sarve rājānaḥ siṃhanādaṃ cakruḥ pracuraṃ ca sādhuvādaṃ vyadadhuḥ || dṛṣṭvā ca dvairathaṃ tābhyāṃ tatra yodhāḥ sahasraśaḥ | cakrur bāhusvanāṃś caiva tathā cailāvadhūnanam ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ভৰতনন্দন! সেই দুটা ৰথ পৰস্পৰ সেঁটে থকা দেখি সকলো ৰজাই সিংহনাদ তুলিলে আৰু প্ৰচুৰ সাধুবাদ দিলে। আৰু তেওঁলোকৰ দ্বৈৰথ-যুদ্ধ উপস্থিত দেখি তাত দাঁড়ি থকা সহস্ৰ সহস্ৰ যোদ্ধাই বাহুত তালি মাৰি শব্দ তুলিলে আৰু বস্ত্ৰ নাড়ি উল্লাস প্ৰকাশ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya-war culture in which valor and formal single combat (dvairatha) are publicly celebrated. Ethically, it shows how war can become a spectacle—praised and cheered—revealing the tension between admiration for martial skill and the grim reality of violence.
Two opposing chariot-warriors draw their chariots close and prepare/engage in a duel. Observing this, the assembled kings roar in approval and offer loud praise, while thousands of soldiers clap their arms and wave their garments in excitement.