भीमसेन उवाच ददानि ते ग्रामवरांक्षतुर्दश प्रियाख्याने सारथे सुप्रसन्न: । दासीशतं चापि रथांश्व विंशतिं यदर्जुनं वेदयसे विशोक
bhīmasena uvāca | dadāni te grāmavarāṁś caturdaśa priyākhyāne sārathe suprasannaḥ | dāsīśataṁ cāpi rathāṁś ca viṁśatiṁ yad arjunaṁ vedayase viśoka ||
ভীমসেনে ক’লে—হে সাৰথি, বিশোক! তুমি অৰ্জুনৰ আগমনৰ সংবাদ দিলে; এই প্ৰিয় বাৰ্তাই মোক অতি প্ৰসন্ন কৰিলে। সেয়ে মই তোমাক চৌদটা উৎকৃষ্ট গাঁও দান কৰোঁ; লগতে পুৰস্কাৰস্বৰূপে এশ দাসী আৰু বিশটা ৰথো গ্ৰহণ কৰা।
भीमसेन उवाच
The verse highlights the ethic of honoring beneficial service: good news that strengthens one’s side in war is acknowledged with tangible reward, reflecting a kingly duty to recognize loyalty and timely assistance.
Bhīma, pleased to hear from Viśoka/the charioteer that Arjuna has arrived, publicly grants the messenger a lavish reward—villages, maidservants, and chariots—both as gratitude and as a morale-boosting gesture in the war setting.