Shloka 10
ततो धीमान् सारथिमब्रवीद् बली स भीमसेन: पुनरेव हृष्ट:
tato dhīmān sārathim abravīd balī sa bhīmasenaḥ punar eva hṛṣṭaḥ | tatpaścāt balavān ca buddhimān bhīmasenaḥ harṣeṇollasitaḥ sva-sārathim punaḥ evam uvāca— “sūta! ye bahavaḥ rathāḥ dhvajāś ca ekasminn eva saha iha abhitaḥ vardhamānāḥ dṛśyante, tān samyak vijānīhi. ete asmākaṃ pakṣasya vā śatrupakṣasya vā? yuddhe vartamānasya mama sva-para-jñānaṃ na tiṣṭhati; mā bhūt svām eva senāṃ bāṇair ācchādayeyam.”
সঞ্জয় ক’লে—তেতিয়া বলৱান আৰু ধীমান ভীমসেনে পুনৰ উল্লসিত হৈ নিজৰ সাৰথিক ক’লে—“সুত! বহু ৰথ আৰু ধ্বজ একেলগে এইফালে আগবাঢ়ি আহিছে; ভালদৰে চিনাক্ত কৰা। ই আমাৰ পক্ষৰ নে শত্রুপক্ষৰ? কিয়নো যুদ্ধৰ তাপে ‘আপোন-পর’ বোধ মোৰ স্থিৰ নাথাকে; যেন মই নিজৰেই সেনাক শৰবৃষ্টিৰে আচ্ছাদিত কৰি নেপেলাওঁ।”
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in the heat of battle, a warrior must preserve discrimination and restraint. Bhīma’s request to identify friend and foe highlights ethical accountability—strength must be guided by clarity so that one does not harm one’s own side through rage or confusion.
Sañjaya reports that Bhīma, excited and ready to fight, notices many chariots and banners approaching together. Fearing confusion amid combat, he asks his charioteer to determine whether the approaching force belongs to the Pāṇḍavas or to the enemy, so he does not mistakenly shower arrows on allies.