Shloka 236
ब्रवीहि मां त्वं पुनरुत्तरं वच- स्तथा प्रवक्ष्याम्यहमर्थसिद्धये । देवराजकुमार अर्जुनको उस समय बड़ा पश्चात्ताप हुआ। उन्होंने लंबी साँस खींचते हुए फिरसे तलवार खींच ली। यह देख भगवान् श्रीकृष्णने कहा--'अर्जुन! यह क्या? तुम आकाशके समान निर्मल इस तलवारको पुनः क्यों म्यानसे बाहर निकाल रहे हो? तुम मुझे मेरी बातका उत्तर दो। मैं तुम्हारा अभीष्ट अर्थ सिद्ध करनेके लिये पुनः कोई योग्य उपाय बताऊँगा'
bravīhi māṃ tvaṃ punar uttaraṃ vacas tathā pravakṣyāmy aham artha-siddhaye |
সঞ্জয়ে ক’লে— “তুমি পুনৰ এবাৰ তোমাৰ উত্তৰ মোক কোৱা; তেতিয়া মই সেই অনুসাৰে ক’ম, যাতে তোমাৰ অভিপ্ৰেত উদ্দেশ্য সিদ্ধ হয়।” সেই সময়ত অনুতাপে আচ্ছন্ন অৰ্জুনে দীঘল নিশ্বাস এৰি পুনৰ তৰোৱাল উলিয়ালে। সেয়া দেখি ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণে তেওঁক নিবৃত্ত কৰি ক’লে— “অৰ্জুন! এইটো কি? আকাশৰ দৰে নিৰ্মল এই খড়্গখন তুমি পুনৰ কিয় মিয়ানৰ পৰা উলিয়াইছা? মোৰ কথাৰ উত্তৰ দিয়া; তোমাৰ অভীষ্ট অৰ্থ সিদ্ধ কৰিবলৈ মই পুনৰ উপযুক্ত উপায় ক’ম।”
संजय उवाच