कर्णनिधनवृत्तान्तनिवेदनम् | Reporting Karṇa’s Fall to Yudhiṣṭhira
एतच्छुत्वा ब्रूहि पार्थ यदि वध्यो युधिष्ठिर: । अतः धर्मके लिये झूठ बोलनेपर मनुष्य असत्यभाषणके दोषका भागी नहीं होता। अर्जुन! मैं तुम्हारा हित चाहता हूँ, इसलिये आज मैंने अपनी बुद्धि और धर्मके अनुसार संक्षेपसे तुम्हारे लिये यह विधिपूर्वक धर्माधर्मके निर्णयका संकेत बताया है। यह सुनकर अब तुम्हीं बताओ, क्या अब भी राजा युधिष्ठिर तुम्हारे वध्य हैं
etac chrutvā brūhi pārtha yadi vadhyo yudhiṣṭhiraḥ | ataḥ dharmakārye lie jhūṭha bolnepara manuṣya asatyabhāṣaṇake doṣakā bhāgī nahīṃ hotā | arjuna! maiṃ tumhārā hita cāhatā hūṃ, isaliye āja maine apnī buddhi aura dharmake anusāra saṅkṣepase tumhāre liye yah vidhipūrvak dharmādharmake nirṇayakā saṅketa batāyā hai | yah sunkara ab tumhīṃ batāo, kyā ab bhī rājā yudhiṣṭhira tumhāre vadhya haiṃ
বায়ুৱে ক’লে—হে পাৰ্থ, এই কথা শুনি কোৱা: যুধিষ্ঠিৰ কি বধ্য? কিয়নো ধৰ্মৰ বাবে কোৱা অনৃতত মানুহ অসত্যভাষণৰ দোষৰ ভাগী নহয়। অৰ্জুন, মই তোমাৰ হিতেই কামনা কৰোঁ; সেয়ে আজি মোৰ বুদ্ধি অনুসাৰে আৰু ধৰ্মানুসাৰে সংক্ষেপে, বিধিপূৰ্বক, ধৰ্ম-অধৰ্ম নিৰ্ণয়ৰ সূচক লক্ষণ তোমাক দেখুৱালোঁ। এতিয়া এই কথা শুনি তুমিয়েই কোৱা—ৰাজা যুধিষ্ঠিৰ কি এতিয়াও তোমাৰ বধ্য?
वायुदेव उवाच
The passage frames a nuanced ethical claim: untruth spoken strictly for a dharmic purpose may not carry the usual moral दोष (fault). Vāyu urges Arjuna to use discernment (buddhi) to decide dharma vs. adharma rather than applying rules mechanically.
Vāyudeva addresses Arjuna (Pārtha) after giving guidance about judging dharma and adharma. He then challenges Arjuna directly: in light of that guidance, should Yudhiṣṭhira be considered ‘vadhya’ (a legitimate target for killing) or not?