अफ्-#-#कत एकोनसप्ततितमो<ध्याय: वध करनेके लिये उद्यत हुए भगवान् बलाकव्याध और कौशिक पनिकी कण सुनाते हुए धर्मका तत्त्व बताकर समझाना संजय उवाच युधिष्ठिरेणैवमुक्त: कौन्तेय: श्वेतवाहन: । असिं जग्राह संक्रुद्धों जिघांसुर्भरतर्षभम्,संजय कहते हैं--राजन्! युधिष्ठिरके ऐसा कहनेपर श्वेतवाहन कुन्तीकुमार अर्जुनको बड़ा क्रोध हुआ। उन्होंने भरतश्रेष्ठ युधिष्ठिरको मार डालनेकी इच्छासे तलवार उठा ली
sañjaya uvāca | yudhiṣṭhireṇaivam uktaḥ kaunteyaḥ śvetavāhanaḥ | asiṃ jagrāha saṃkruddho jighāṃsur bharatarṣabham ||
সঞ্জয় ক’লে—ৰাজন! যুধিষ্ঠিৰে এনেদৰে কোৱাত শ্বেতবাহন কুন্তীপুত্ৰ অৰ্জুন তীব্ৰ ক্ৰোধত জ্বলি উঠিল। ভৰতশ্ৰেষ্ঠ যুধিষ্ঠিৰক বধ কৰিবলৈ উদ্যত হৈ সি তৰোৱাল তুলিলে।
संजय उवाच
The verse foregrounds a dharmic tension: even righteous warriors can be overwhelmed by krodha (anger), and ethical conduct depends on restraint and discernment, especially when conflict turns inward against one’s own kin.
After Yudhishthira’s words, Arjuna becomes furious and, intending to kill his elder brother, draws his sword—signaling a sudden escalation from battlefield hostility to a dangerous internal rupture among the Pandavas.