कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
अन्तकप्रतिमो वेगे शक्रतुल्यपराक्रम: । असौ गच्छति कौरव्य द्रौणि: शस्त्रभूतां वर:,“कुरुनन्दन! जो वेगमें यमराज और पराक्रममें इन्द्रके समान है, वह शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ अश्वृत्थामा उधर ही जा रहा है
antakapratimo vege śakratulyaparākramaḥ | asau gacchati kauravya drauṇiḥ śastrabhūtāṁ varaḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে— হে কৌৰব্য! বেগত অন্তকৰ দৰে আৰু পৰাক্ৰমত শক্ৰৰ সমান, অস্ত্ৰধাৰীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ দ্ৰোণপুত্ৰ অশ্বত্থামা সেই দিশলৈ গৈ আছে।
संजय उवाच
The verse highlights the awe-inspiring scale of martial capability in the epic—speed likened to Death and prowess to Indra—while implicitly reminding that such power in war is morally consequential: greatness in force does not automatically equate to righteousness in use.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Aśvatthāmā, famed as the foremost among armed warriors, is heading toward a particular direction on the battlefield, emphasizing his terrifying momentum and formidable strength.