Shloka 13
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
सकुण्डलशिरस्त्राणं पूर्णचन्द्रोपमं तथा । ता ६#क्ा का एच महाराज! तत्पश्चात् कुपित हुए भीमसेनने एक भल्लसे विवित्सुका सिर काट लिया। उसका वह कुण्डल और शिरस्त्राणसहित कटा हुआ मस्तक पूर्ण चन्द्रमाके समान पृथ्वीपर गिर पड़ा || १२६ त॑ दृष्टवा निहतं शूरं भ्रातर: सर्वतः प्रभो
sakuṇḍalaśirastrāṇaṃ pūrṇacandropamaṃ tathā | taṃ dṛṣṭvā nihataṃ śūraṃ bhrātaraḥ sarvataḥ prabho ||
সঞ্জয়ে ক’লে—তাৰ পিছত ক্ৰুদ্ধ ভীমসেনে ভল্ল-শৰে বিবিত্সুৰ শিৰচ্ছেদ কৰিলে। কুণ্ডল আৰু শিৰস্ত্ৰাণসহ সেই ছিন্ন মস্তক পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ দৰে দীপ্ত হৈ ভূমিত পৰিল। হে প্ৰভো, সেই শূৰ বীৰ হত হোৱা দেখি তাৰ ভ্ৰাতাসকল চাৰিওফালৰ পৰা আহি একত্ৰিত হ’ল।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a dharma-framed war, victory is inseparable from loss: the poetic ‘full-moon’ image heightens the dignity of the fallen while also underscoring the stark cost of violence, prompting reflection on the human consequences that follow martial duty.
Sañjaya describes a warrior’s head, still bearing earrings and helmet, falling like a full moon to the ground; then the slain man’s brothers/kinsmen converge from all sides upon seeing him killed, signaling the immediate surge of grief and retaliation on the battlefield.