Shloka 16
कश्चिद् वाहीकदुष्टानां नातिहृष्टमना जगौ । उन्हीं बाहीकदेशी मदमत्त एवं दुष्ट स्त्रियोंका कोई सम्बन्धी वहाँसे आकर कुरुजांगल प्रदेशमें निवास करता था। वह अत्यन्त खिन्नचित्त होकर इस प्रकार गुनगुनाया करता था -- १५३ || सा नूनं बृहती गौरी सूक्ष्मकम्बलवासिनी
kaścid vāhīkaduṣṭānāṁ nātihṛṣṭamanā jagau |
বাহীকদেশৰ সেই দুষ্টসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা এজন লোক, যাৰ মন একেবাৰে প্ৰসন্ন নাছিল, তাত পৰা আহি কুরুজাঙ্গল দেশত বাস কৰিবলৈ ধৰিলে। অতি খিন্নচিত্তে সি মৃদুস্বৰে গুণগুণাই ক’লে— “সি নিশ্চয়েই দীঘলীয়া, গৌৰবৰ্ণা, সূক্ষ্ম কম্বল পৰিধানকাৰিণী।”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical lens: when society is marked by corruption, a sensitive observer responds with inner heaviness rather than delight, and truthful speech may arise as lament or critique rather than celebration.
Karna introduces a dejected person connected with the Vāhīkas who ‘murmurs’ a statement; this functions as a narrative preface to a longer denunciation or description that follows in subsequent lines.