Shloka 137
कर्णेन युधिष्ठिरानीकविदारणम् / Karṇa’s Breach of Yudhiṣṭhira’s Battle-Line
प्रसन्नश्ष महादेवो भार्गवस्य महात्मन:
prasannaḥ sa mahādevo bhārgavasya mahātmanaḥ | tataḥ sa mahādevaḥ pārvatī-devyāḥ samīpe tasya guṇān bāhulyena varṇayām āsa—“eṣa dṛḍhatayā uttama-vrata-pālakaḥ paraśurāmo mama prati sadā bhakti-bhāvaṁ dhārayati” iti |
দুৰ্যোধনে ক’লে—মহাত্মা ভাৰ্গৱ পৰশুৰামৰ প্ৰতি মহাদেৱ প্ৰসন্ন হ’ল। তাৰ পাছত দেৱী পাৰ্বতীৰ সন্নিধানত শিৱে তেওঁৰ গুণসমূহ পুনঃপুনঃ বৰ্ণনা কৰি ক’লে—“এই পৰশুৰাম দৃঢ়ব্ৰতী; শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰত পালন কৰে আৰু মোৰ প্ৰতি সদায় ভক্তিভাৱ ৰাখে।”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Steadfast observance of vows (vrata) and consistent devotion (bhakti-bhāva) are presented as virtues that win divine favor; ethical discipline is shown as the ground of spiritual recognition.
Duryodhana recounts that Śiva became pleased with Paraśurāma and, before Pārvatī, repeatedly praised Paraśurāma’s qualities—especially his firm vow-keeping and enduring devotion to Śiva.