Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
आरुरोह रथं चापि सूतपुत्रप्रतापित: । निः:श्वसन् दुःखसंतप्त: कुम्भस्थ इव पन्नग:,सूतपुत्रके द्वारा सताये हुए नकुल दुःखसे संतप्त हो घड़ेमें बंद किये हुए सर्पके समान दीर्घ नि:श्वास छोड़ते हुए युधिष्ठिरके रथपर चढ़ गये
āruroha rathaṃ cāpi sūtaputra-pratāpitaḥ | niḥśvasan duḥkha-saṃtaptaḥ kumbha-stha iva pannagaḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—সূতপুত্ৰৰ দ্বাৰা পীড়িত নকুল দুখে দগ্ধ হৈ, কলহৰ ভিতৰত বন্দী সাপৰ দৰে দীঘল নিশ্বাস এৰি এৰি যুধিষ্ঠিৰৰ ৰথত উঠিল।
संजय उवाच
The verse highlights the inner cost of conflict: even a warrior bound to act by role and duty may be inwardly seared by grief and insult. The ethical tension lies in maintaining resolve while acknowledging suffering rather than denying it.
Sañjaya describes a warrior—oppressed by Karṇa—mounting a chariot while exhaling in distress. The simile of a snake trapped in a jar conveys constrained fury, pain, and helplessness amid the ongoing battle.