Shloka 51
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
वधप्राप्तं तु तं शूरो नाहनद् धर्मवित्तदा । स्मृत्वा कुन्त्या वचो राजंस्तत एनं व्यसर्जयत्,राजन! यद्यपि नकुल वधके योग्य अवस्थामें आ पहुँचे थे, तो भी कुन्तीको दिये हुए वचनको याद करके धर्मज्ञ वीर कर्णने उस समय उन्हें मारा नहीं, जीवित छोड़ दिया
vadhaprāptaṃ tu taṃ śūro nāhanad dharmavittadā | smṛtvā kuntyā vaco rājan tata enaṃ vyasarjayat ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ৰাজন! সেই যোদ্ধা মৃত্যুৰ ওচৰলৈ আহিলেও ধৰ্মজ্ঞ বীৰ কৰ্ণে তেতিয়া তাক আঘাত কৰি বধ নকৰিলে। কুন্তীক দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি স্মৰণ কৰি তেওঁ তাক জীৱন্তে মুক্ত কৰি দিলে—সহজ বধৰ তুলনাত বাক্যৰক্ষা আৰু ধৰ্মক শ্ৰেষ্ঠ মানিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma can require restraint: Karṇa honors his pledged word to Kuntī and spares an enemy who is otherwise killable, showing that integrity and vow-keeping can outweigh immediate tactical advantage.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Karṇa had Nakula in a vulnerable, death-deserving position, yet did not kill him. Remembering his promise to Kuntī, Karṇa releases Nakula alive.