रथद्विरदपत्त्यश्वानेकः प्रमथसे बहुन् । मृगसंघानिवारण्ये विभीर्भीमबलो हरि:,तुम अकेले ही बहुत-से रथ, हाथी, पैदल और घोड़ोंको मथ डालते हो। ठीक उसी तरह जैसे वनमें भयंकर बलशाली सिंह बिना किसी भयके मृग-समूहोंका संहार कर डालता है
rathadviradapattyaśvān ekaḥ pramathase bahūn | mṛgasaṅghān ivāraṇye vibhīr bhīmabalo hariḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—তুমি একাই বহু ৰথ, গজ, পদাতিক আৰু অশ্ববাহিনী চূর্ণ কৰ; যেন অৰণ্যত ভয়হীন ভীষণ বলশালী সিংহে মৃগদল ধ্বংস কৰে, তেনেকৈ তুমি শত্রুসেনাক পৰাভূত কৰ।
संजय उवाच
The verse highlights steadfast courage and overwhelming capability aligned with dharma: when righteous purpose and divine support are present, fearlessness and decisive action can rout even vast forces.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra, praising Hari (Kṛṣṇa) as he single-handedly devastates many enemy units—chariots, elephants, infantry, and horses—likening him to a powerful lion destroying herds of deer in the forest.