Shloka 17
द्रोण–सात्यकि-युद्धम्
Droṇa–Sātyaki Engagement
तै: सम्यगस्तैर्बलिना कृतिना चित्रयोधिना । मनुष्यवाजिमातज्ज विद्धा: पेतुर्गतासव:,विचित्र रीतिसे युद्ध करनेवाले अस्त्रवेत्ता महाबली अर्जुनके द्वारा भलीभाँति चलाये हुए उन बाणोंसे घायल हो बहुत-से मनुष्य, घोड़े और हाथी प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़े
taiḥ samyag astair balinā kṛtinā citrayodhinā | manuṣyavājimātaṅgā viddhāḥ petur gatāsavaḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—বিচিত্ৰ যুদ্ধৰীতিত নিপুণ, মহাবলী আৰু কৃতবিদ্য অৰ্জুনে সঠিকভাৱে নিক্ষেপ কৰা সেই শৰসমূহে বিদ্ধ কৰি বহু মানুহ, ঘোঁৰা আৰু হাতী প্ৰাণহীন হৈ পৃথিৱীত লুটাই পৰিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the double-edged nature of martial excellence: precision and strength achieve battlefield aims, but they also intensify destruction, reminding the listener of the heavy ethical cost borne in righteous war.
Sañjaya reports that Arjuna’s well-aimed missiles strike effectively, causing many combatants—along with horses and elephants—to fall dead on the battlefield.