Shloka 14
द्रोणेन सात्यकिपीडनम् — Yudhiṣṭhira’s Charge to Sātyaki amid Droṇa’s Onslaught
स भवांस्तारयत्वस्माद् दुःखामर्षमहार्णवात् । पार तितीर्षतामद्य प्लवो नो भव माधव,“माधव! आज इस दु:ख और अमर्षके महासागरसे पार होनेकी इच्छावाले हम सब लोगोंके लिये आप नौका बन जाइये। आप ही इस संकटसे हमारा उद्धार कीजिये
sa bhavāṁs tārayatv asmād duḥkhāmarṣa-mahārṇavāt | pāraṁ titīrṣatām adya plavo no bhava mādhava ||
সঞ্জয়ে মিনতি কৰিলে— হে মাধৱ! দুখ আৰু ভিতৰত জ্বলি থকা অমৰ্ষৰ এই মহাসাগৰৰ পৰা আমাক পাৰ কৰাই দিয়া। আজি পাৰ হ’বলৈ ইচ্ছুক আমাৰ বাবে আপুনি নাও হৈ উঠক; এই সংকটৰ পৰা আমাক উদ্ধাৰ কৰিব পৰা একমাত্র আপুনিয়েই।
संजय उवाच
Educational Q&A
In extreme moral and emotional turmoil, one seeks a trustworthy guide and refuge; the verse frames divine guidance as the ‘boat’ that carries people across the ocean of grief and anger toward safety and clarity.
Sañjaya addresses Mādhava (Kṛṣṇa) with an urgent plea for deliverance, using the metaphor of crossing a vast ocean—signalling that the surrounding war-crisis has become an overwhelming sea of sorrow and resentment from which only Kṛṣṇa’s aid can save them.