Shloka 41
Subhadrā-vilāpaḥ — Subhadrā’s Lament for Abhimanyu
Droṇa-parva 55
यस्य सर्व तदा हाुन्न॑ मनो5भिप्रायगं शुचि । कामतो बुभुजुर्विप्रा: सर्वे चान्नार्थिनो द्विजा:
yasya sarvaṁ tadā hānnam manobhīprāyagaṁ śuci | kāmato bubhujur viprāḥ sarve cānnārthino dvijāḥ ||
নাৰদে ক’লে—সেই সময়ত তেওঁৰ সকলো অন্ন পৱিত্ৰ আছিল আৰু তেওঁৰ মনৰ অভিপ্ৰায়ৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ মিল থকা। ব্ৰাহ্মণসকলে ইচ্ছামতে মুক্তভাৱে সেই অন্ন ভোগ কৰিলে; আৰু অন্নপ্ৰার্থী সকলো দ্বিজেও তাত অংশ ল’লে।
(नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic generosity: pure food, offered in harmony with the giver’s intention, becomes a rightful support for brāhmaṇas and other dvijas who seek sustenance—emphasizing hospitality, purity, and willing giving.
Nārada describes a situation where the person’s provisions are openly available: brāhmaṇas and other twice-born who come seeking food partake of it freely and according to their desire, indicating an established practice of feeding worthy guests.