Shloka 19
Subhadrā-vilāpaḥ — Subhadrā’s Lament for Abhimanyu
Droṇa-parva 55
तस्य प्रसन्ना विप्रेन्द्राः: कदाचित् पुत्रमीप्सव:,एक दिन राजापर प्रसन्न होकर उन्हें पुत्र देनेकी इच्छावाले सभी श्रेष्ठ ब्राह्मण, जो तपस्या और स्वाध्यायमें संलग्न रहनेवाले तथा वेद-वेदांगोंके पारंगत विद्वान् थे, एक साथ नारदजीसे बोले--'देवर्षी). आप इन राजा सृंजयको अभीष्ट पुत्र प्रदान कीजिये”
tasya prasannā viprendrāḥ kadācit putram īpsavaḥ | ekadā rājānaṃ prati prasannāḥ sarve śreṣṭhā brāhmaṇāḥ tapasā svādhyāyena ca saṃyuktā vedavedāṅgapāraga-vidvāṃsaḥ ekatra nāradaṃ ūcuḥ— “devarṣe, tvaṃ rājñe sṛñjayāya abhīṣṭaṃ putraṃ prayaccha” iti |
এদিনাখন ৰজাৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হৈ, তেওঁ পুত্ৰ লাভ কৰক বুলি কামনা কৰা শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণসকল— যিসকল তপস্যা আৰু স্বাধ্যায়ত নিৰত আৰু বেদ-বেদাঙ্গত পাৰঙ্গত আছিল— একেলগে নাৰদ মুনিক ক’লে— “দেৱৰ্ষে! সৃঞ্জয় ৰজাক তেওঁৰ অভীষ্ট পুত্ৰ প্ৰদান কৰক।”
व्यास उवाच
Educational Q&A
Legitimate human aims—such as a king’s desire for an heir—are to be pursued through dharmic channels: learned counsel, spiritual discipline, and the blessings of realized sages, rather than through unrighteous means.
A group of highly learned, austere Brahmins, pleased and intent on securing an heir for King Sṛñjaya, collectively approach Narada and request that he bestow the king’s desired son.