Shloka 30
Jayadrathasya śoka-bhaya-vilāpaḥ — Droṇena āśvāsanaṃ ca
Jayadratha’s lament and Droṇa’s reassurance
स राजा प्रेतकृत्यानि तस्य कृत्वा शुचान्वित: । शोचन्नहनि रात्रौ च नालभत् सुखमात्मन:,राजा अकम्पनको बड़ा शोक हुआ। वे पुत्रका अन्त्येष्टि संस्कार करके दिन-रात उसीके शोकमें मग्न रहने लगे। उनकी अन्तरात्माको (थोड़ा-सा भी) सुख नहीं मिला
sa rājā pretakṛtyāni tasya kṛtvā śucānvitāḥ | śocann ahani rātrau ca nālabhat sukham ātmanaḥ ||
সেই ৰজাই তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰি শোকত আচ্ছন্ন হ’ল। দিন-ৰাতি বিলাপ কৰি থাকিল; নিজৰ অন্তৰত একেবাৰে সামান্যো সান্ত্বনা নাপালে।
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between outward dharma (performing the prescribed funerary rites) and inward human vulnerability: completing one’s duties does not automatically remove grief, and sorrow can persist even after correct ritual action.
Vyāsa narrates that the king performs the deceased person’s funerary rites and then remains consumed by mourning day and night, unable to find any inner peace.