Shloka 21
शिरस्ते पोथयिष्यामि गदया वज्कल्पया । “यदि तू पुनः मेरे समीप ऐसी बात बोलेगा तो मैं अपनी इस वज्तुल्य गदासे तेरा सिर कुचल दूँगा ।। त्वां च ब्रह्म॒हणं दृष्टवा जन: सूर्यमवेक्षते
śiraste pothayiṣyāmi gadayā vajrakalpayā | yadi tvaṁ punaḥ mama samīpe etādṛśīṁ vācaṁ vadiṣyasi tato'haṁ etayā vajratulyayā gadayā tava śiraḥ kūcayiṣyāmi || tvāṁ ca brahmahaṇaṁ dṛṣṭvā janaḥ sūryam avekṣate |
সঞ্জয়ে ক’লে— তুমি মোৰ সন্নিধানত পুনৰ এনে বাক্য ক’লে, মই এই বজ্ৰসদৃশ গদাৰে তোমাৰ মূৰ চূর্ণ কৰিম। আৰু তোমাক—ব্ৰাহ্মণহত্যাৰ পাপে কলুষিত—দেখি মানুহে সূৰ্যৰ ফালে চোৱাৰ দৰে মুখ ঘূৰাই লয়।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in wartime, speech and conduct carry moral weight: violent threats and association with grave sin (brahmahatyā) diminish one’s standing, and society instinctively recoils from those perceived as morally tainted.
Sanjaya reports a harsh warning: the speaker threatens to crush the other’s head with a thunderbolt-like mace if such words are repeated, and adds that people avert their gaze from the person as from the sun, implying fear, revulsion, or the unbearable glare of guilt.