Shloka 193
Droṇa’s Renewed Advance toward Yudhiṣṭhira; Fall of Satyajit and Allied Recoil (द्रोणस्य युधिष्ठिरप्रेप्सा—सत्यजितः पतनम्)
समन्वितः पर्वतीयै: शक्रो देवगणैरिव । जैसे इन्द्र देवगणोंसे घिरकर सुशोभित होते हैं, उसी प्रकार भाँति-भाँतिके आयुधों और आभूषणोंसे विभूषित, वीर एवं बहुसंख्यक पर्वतीय नृपतियोंसे घिरे हुए भगदत्तकी बड़ी शोभा हो रही थी
samanvitaḥ parvatīyaiḥ śakro devagaṇair iva |
পৰ্বতীয় ৰজাসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত ভগদত্ত ৰণভূমিত অতি শোভাময় হৈ উজ্জ্বল আছিল। যেনেকৈ দেবগণৰ মাজত ঘেৰাও হোৱা ইন্দ্ৰ দীপ্তিমান দেখা যায়, তেনেকৈ নানা অস্ত্ৰ-অলংকাৰৰে বিভূষিত, বীৰ আৰু বহুসংখ্যক পৰ্বতৰাজৰ মাজত থকা তেওঁ মহিমাৰে প্ৰকাশিত হৈছিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how leadership and perceived strength in war are amplified by loyal companions and visible martial splendour; the ethical subtext is that power is socially constituted—projected through alliances and collective support, not merely individual prowess.
Sañjaya describes Bhagādattā on the battlefield, encircled by numerous mountain kings and richly equipped, comparing his appearance to Indra surrounded by the gods.