Shloka 246
धनंजय गुरु श्रुत्वा तत्र नादं सुभीषणम् | धनंजय! यह अत्यन्त भीषण और भारी सिंहनाद सुनकर हमारे श्रेष्ठ रथी भी उद्विग्न हो उठे हैं और इनके रोंगटे खड़े हो गये हैं
dhanañjaya guru śrutvā tatra nādaṃ subhīṣaṇam | dhanañjaya! yaḥ atyanta-bhīṣaṇaḥ bhārī siṃhanādaḥ śrutvā asmākaṃ śreṣṭha-rathinaḥ api udvignāḥ utthitāḥ, eṣāṃ romāṇi ca harṣaṃ gatāni |
যুধিষ্ঠিৰে ক’লে— হে ধনঞ্জয়! তাত শুনা সেই অতিভীষণ, গম্ভীৰ সিংহনাদ সদৃশ গর্জন শুনি আমাৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰথীসকলেও বিচলিত হৈছে; তেওঁলোকৰ দেহত ৰোমাঞ্চ উঠিছে। ই কেৱল ধ্বনি নহয়; ই যুদ্ধত এক গুৰুতৰ মোড়ৰ সংকেত আৰু ধৰ্মনিষ্ঠসকলৰ স্থৈৰ্য পৰীক্ষা কৰিছে।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how external shocks in war—terrifying sounds, sudden displays of power—test inner steadiness. Even elite warriors can be shaken; dharma in battle includes mastering fear, maintaining composure, and responding with disciplined courage rather than panic.
Yudhiṣṭhira addresses Arjuna after a dreadful, heavy lion-like roar is heard on the battlefield. The sound unsettles even the best chariot-fighters, whose hair stands on end, indicating fear and foreboding about an imminent, dangerous development in the fight.