Shloka 52
एतन्नारोचयद् वाक्यं कुन्तीपुत्रो धनंजय: । अरोचयंस्तु सर्वेडन्ये कृच्छेण तु युधिष्ठिर:,कुन्तीकुमार अर्जुनको यह बात अच्छी नहीं लगी। परंतु और सब लोगोंको जँच गयी। युधिष्ठिर बड़ी कठिनाईसे इसके लिये तैयार हुए
etannārocayad vākyaṃ kuntīputro dhanaṃjayaḥ | arocayaṃs tu sarve ’nye kṛcchreṇa tu yudhiṣṭhiraḥ ||
কৃপৰ এই প্ৰস্তাৱ কুন্তীপুত্ৰ ধনঞ্জয় অৰ্জুনৰ মনত নপৰিল। কিন্তু আন সকলোৰে ওচৰত ই গ্ৰহণযোগ্য হ’ল; কেৱল যুধিষ্ঠিৰেও গভীৰ সংকোচ আৰু কষ্ট লৈ অনিচ্ছাসত্ত্বেও সন্মতি দিলে।
कृप उवाच
Educational Q&A
Even within dharma, decisions in war may be taken under compulsion rather than moral comfort; Arjuna’s disapproval and Yudhiṣṭhira’s reluctant assent highlight the ethical weight of counsel and the burden of necessary action.
Kṛpa reports the group’s reaction to a particular proposal: Arjuna rejects it, most others accept it, and Yudhiṣṭhira agrees only with difficulty—signaling internal disagreement among the Pāṇḍavas about the course to be taken.