(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ५६ श्लोक हैं।) ऑपन-आ प्रात बछ। अर: 2 एकोननवर्त्याधेकशततमो< ध्याय: धृष्टद्युम्नका दुःशासनको हराकर द्रोणाचार्यपर आक्रमण, नकुल-सहदेवद्वारा उनकी रक्षा, दुर्योधन तथा सात्यकिका संवाद तथा युद्ध, कर्ण और भीमसेनका संग्राम और अर्जुनका कौरवोंपर आक्रमण संजय उवाच तस्मिंस्तथा वर्तमाने गजाश्वनरसंक्षये । दुःशासनो महाराज धृष्टद्युम्ममयोधयत्,संजय कहते हैं--महाराज! इस प्रकार हाथी, घोड़ों और मनुष्योंका संहार करनेवाले उस वर्तमान युद्धमें दुःशासन धृष्टद्युम्नके साथ जूझने लगा
sañjaya uvāca | tasmiṁs tathā vartamāne gajāśvanarasaṁkṣaye | duḥśāsano mahārāja dhṛṣṭadyumnam ayodhayat |
সঞ্জয়ে ক’লে—মহারাজ! হাতী, ঘোঁৰা আৰু মানুহৰ সংহাৰ ঘটাই চলি থকা সেই যুদ্ধ তেনেকৈয়ে চলি থাকোঁতে, দুঃশাসন ধৃষ্টদ্যুম্নৰ সৈতে যুঁজত লিপ্ত হ’ল।
संजय उवाच
The verse underscores the dehumanizing momentum of war: as the battle ‘proceeds’ it becomes a generalized slaughter of all combat resources—elephants, horses, and men—while individual duels continue within that larger devastation. Ethically, it frames how personal enmities and martial duty operate inside a wider collapse of life.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that, amid the ongoing carnage on the battlefield, the Kaurava warrior Duhshasana directly engages the Pandava commander Dhrishtadyumna in combat.