दुर्योधनस्तानवश्यं वृणुयाद् रथसत्तमान् | तेडस्मासु नित्यविद्विष्टा: संश्रयेयुश्न कौरवान्,दुर्योधन उन श्रेष्ठ रथियोंसे अपनी सहायताके लिये अवश्य प्रार्थना करता और वे हमसे सर्वदा द्वेष रखनेके कारण निश्चय ही कौरवोंका पक्ष लेते
duryodhanas tān avaśyaṁ vṛṇuyād rathasattamān | te ’smāsu nityavidviṣṭāḥ saṁśrayeyuś ca kauravān ||
বায়ুৱে ক’লে— দুৰ্যোধনে সেই শ্ৰেষ্ঠ ৰথীসকলক সহায়ৰ বাবে নিশ্চয়েই বাছি ল’লেহেঁতেন; আৰু তেওঁলোকে আমাৰ প্ৰতি সদায় দ্বেষ ৰাখিছিল বুলি নিশ্চিতভাৱে কৌৰৱৰ পক্ষেই আশ্ৰয় ল’লেহেঁতেন।
श्रीवायुदेव उवाच
The verse highlights how entrenched hostility and prior loyalties shape political and martial alliances: those who bear lasting enmity will predictably choose the opposing camp, regardless of broader ethical considerations.
Vāyu explains that Duryodhana would inevitably solicit the support of eminent chariot-warriors, and that these warriors—being perpetually antagonistic toward ‘us’—would consequently align themselves with the Kauravas.