Shloka 33
अथापरे निहता राक्षसेन्द्रा हिडिम्बकिर्मीरवकप्रधाना: । अलायुध: परचक्रावमर्दी घटोत्कचश्नोग्रकर्मा तरस्वी,इनके सिवा हिडिम्ब, किर्मीर और बक आदि दूसरे-दूसरे राक्षसराज, शत्रुदलका संहार करनेवाला अलायुध और भयंकर कर्म करनेवाला वेगशाली घटोत्कच भी तुम्हारे हितके लिये ही मारे और मरवाये गये हैं
athāpare nihatā rākṣasendrā hiḍimbakirmīravakapra-dhānāḥ | alāyudhaḥ paracakrāvamardī ghaṭotkacaś cogra-karmā tarasvī ||
বায়ু ক’লে—ইয়াৰ উপৰিও হিড়িম্ব, কিৰ্মীৰ আৰু বক প্ৰমুখ আন আন ৰাক্ষসেন্দ্ৰসকলো নিহত হ’ল। শত্রুসেনা দমনকাৰী আলায়ুধ আৰু ভয়ংকৰ কৰ্মত ত্বৰিত ঘটোৎকচো কেৱল তোমালোকৰ মঙ্গলৰ বাবেই হত্যা কৰিবলৈ আৰু নিহত হ’বলৈ নিয়োজিত হৈছিল।
श्रीवायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames violent deaths within a providential-ethical lens: even formidable beings who kill and are killed can be instruments in a larger order aimed at the welfare of the righteous side. It suggests that outcomes in war are not merely personal triumphs but can serve a broader, divinely guided purpose.
Vāyudeva lists notable Rākṣasa figures—Hiḍimba, Kirmīra, Baka, Alāyudha, and Ghaṭotkaca—stating that their slayings (and their own acts of slaying) occurred for the addressee’s benefit, emphasizing how these powerful warriors affected the course of the conflict.