Shloka 753
अभ्मवृष्टिभिरत्युग्र: सूतपुत्रमवाकिरत् । उस दिव्यास्त्रद्वारा दूर फेंका गया वह पर्वतराज क्षणभरमें अदृश्य हो गया और पुनः आकाशमें इन्द्रधनुषसहित काला मेघ बनकर वह अत्यन्त भयंकर राक्षस सूतपुत्र कर्णपर पत्थरोंकी वर्षा करने लगा
sañjaya uvāca | abhmavṛṣṭibhir atyugraḥ sūtaputram avākirat |
সঞ্জয়ে ক’লে—সেয়া অতি ভয়ংকৰ পাথৰ-বৃষ্টিৰে সূতপুত্ৰ কৰ্ণক আৱৰি পেলালে। দিৱ্যাস্ত্ৰে দূৰলৈ নিক্ষিপ্ত সেই পৰ্বতৰাজ ক্ষণেকৰ বাবে অদৃশ্য হ’ল; তাৰপিছত ইন্দ্ৰধনুসসহ ক’লা মেঘ হৈ আকাশত পুনৰ প্ৰকাশ পালে, আৰু সেই অতি ভয়ংকৰ ৰাক্ষসে কৰ্ণৰ ওপৰত পুনৰ পাথৰ বৰষুণ কৰিবলৈ ধৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical tension of war: extraordinary power and even nature-like marvels can be weaponized, and a warrior’s dharma is tested not only by human opponents but by overwhelming, seemingly cosmic assaults—demanding steadiness, restraint, and resolve amid escalating violence.
Sañjaya narrates that Karṇa is being attacked by a fierce opponent who pelts him with a terrifying rain of stones. A mountain, earlier flung away by a divine missile and briefly disappearing, reappears in the sky like a dark cloud with a rainbow and again becomes the source of the stone-shower directed at Karṇa.