ततः सोउस्त्रेण शैलेन्द्रो विक्षिप्तो वै व्यनश्यत । ततः स तोयदो भूत्वा नील: सेन्द्रायुधो दिवि
tataḥ so’streṇa śailendro vikṣipto vai vyanaśyat | tataḥ sa toyado bhūtvā nīlaḥ sendrāyudho divi ||
তাৰ পাছত সেই অস্ত্ৰৰ আঘাতে সেই শৈলেন্দ্ৰ ছিটকি গৈ অদৃশ্য হৈ পৰিল। তাৰ পিছত সি আকাশত নীল মেঘ হৈ, ইন্দ্ৰায়ুধ (ৰামধনু) ধৰি প্ৰকাশ পালে।
संजय उवाच
The verse highlights impermanence and the overwhelming force unleashed in war: even what seems steadfast (a ‘mountain-king’) can be made to disappear and transform, suggesting that pride in power or stability is fragile amid adharma-driven violence and cosmic-scale conflict.
Sañjaya describes a great mountain being struck by a weapon and vanishing; it then appears in the sky as a dark rain-cloud with a rainbow, presenting a vivid, portent-like image within the battlefield narration.