Shloka 39
अर्धरात्रेडधिकबलै विंमुक्ता रक्षसां बलै: । तदनन्तर चारों ओरसे पत्थरोंकी अत्यन्त भयंकर एवं भारी वर्षा होने लगी। आधी रातके समय अधिक बलशाली हुए राक्षसोंके समुदाय वह प्रस्तर-वर्षा कर रहे थे || ३८ ६ || आयसानि च चक्राणि भुशुण्ड्य: शक्तितोमरा:
ardharātre ’dhikabalair vimuktā rakṣasāṁ balaiḥ | tadanantaraṁ cāroṁ orase pattharōṁkī atyanta bhayaṅkara evaṁ bhārī varṣā honē lagī | ādhī rātake samaya adhikabaḷaśālī huē rākṣasōṁke samūhaḥ saḥ prastara-varṣāṁ kar rahe the || āyāsāni ca cakrāṇi bhuśuṇḍyaḥ śakti-tomarāḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—অৰ্ধৰাত্ৰিত, যেতিয়া ৰাক্ষসসেনা আৰু অধিক বলৱান হৈ উঠিল, তেতিয়া সিহঁতে চাৰিওফালে ভয়ংকৰ আৰু গধুৰ শিলাবৃষ্টি নামালে। সেই শিলাবৃষ্টিৰ সৈতে লোহাৰ চক্ৰ, ভুশুণ্ডী, শক্তি আৰু তোমৰ-জ্যাভেলিনো উৰি আহিল—ধৰ্মযুদ্ধৰ ন্যায়ে নহয়, ভয় আৰু বলৰ জোৰে বিপক্ষক দমন কৰিবলৈ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how, in war, terror and indiscriminate force can replace restraint; it implicitly contrasts such fear-driven tactics with the ideal of dharmic combat, reminding readers that power without ethical limits tends toward cruelty and chaos.
Sañjaya describes a midnight escalation: rākṣasa forces, emboldened by the darkness, begin a massive bombardment—stones and various iron missiles—attacking from all sides to overwhelm their opponents.