ततः प्रादुष्करोद् दिव्यमस्त्रमस्त्रविदां वर: । नरेश्वर! जब कर्ण घटोत्कचसे बढ़ न सका, तब उस अस्त्रवेत्ताओंमें श्रेष्ठ वीरने दिव्यास्त्र प्रकट किया ।। कर्णेन संधितं दृष्टवा दिव्यमस्त्रं घटोत्कच:
tataḥ prāduṣkarod divyam astram astravidāṁ varaḥ | nareśvara! yadā karṇaḥ ghaṭotkacase bādh na saka, tadā tasmin astravettṝṇāṁ śreṣṭho vīro divyāstram prakaṭayām āsa || karṇena sandhitaṁ dṛṣṭvā divyam astram ghaṭotkacaḥ |
তেতিয়া অস্ত্ৰবিদ্যাত শ্ৰেষ্ঠ সেই বীৰে এক দিব্য অস্ত্ৰ প্ৰকাশ কৰিলে। নৰেশ্বৰ! কৰ্ণ যেতিয়া ঘটোৎকচৰ আঘাত আৰু সহিব নোৱাৰিলে, তেতিয়া সেই শূৰে দিব্য শস্ত্ৰ উঠালে। কৰ্ণে লক্ষ্য স্থিৰ কৰি সংধান কৰা সেই দিব্য অস্ত্ৰ দেখি ঘটোৎকচো সাৱধান হ’ল।
संजय उवाच
The verse highlights how, in moments of extreme peril, warriors may resort to higher, more consequential means—here, a divinely empowered weapon. Ethically, it points to the gravity of escalation in war: when ordinary strength fails, the choice to deploy extraordinary force carries heightened responsibility and far-reaching consequences.
Sañjaya reports to the king that Karṇa, unable to check Ghaṭotkaca’s onslaught, reveals and prepares a celestial missile. Ghaṭotkaca observes Karṇa aiming this divine weapon, signaling a decisive turn in their confrontation.