एवं कृत्वा रणे कर्ण आरुरोह रथं पुन: । ततो मुमोच नाराचान् सूतपुत्र: परंतप,रणभूमिमें ऐसा पराक्रम करके कर्ण पुनः अपने रथपर आ बैठा। शत्रुओंको संताप देनेवाले नरेश! फिर सूतपुत्र कर्ण नाराचोंकी वर्षा करने लगा
evaṁ kṛtvā raṇe karṇa ārurōha rathaṁ punaḥ | tato mumoca nārācān sūtaputraḥ parantapa ||
সঞ্জয় ক’লে—ৰণত এনেদৰে পৰাক্ৰম দেখুৱাই কৰ্ণ পুনৰ নিজৰ ৰথত আৰূঢ় হ’ল। তাৰ পাছত শত্রুসন্তাপকৰ সূতপুত্ৰ কৰ্ণে নাৰাচ বাণৰ ধাৰা মুকলি কৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya-warrior ideal of persistence and renewed effort: after a feat in battle, Karṇa immediately resumes his duty as a fighter, pressing the conflict through disciplined, forceful action rather than hesitation.
Sañjaya narrates that Karṇa, after performing a notable act of valor on the battlefield, climbs back onto his chariot and begins shooting nārāca arrows in a sustained volley, intensifying the battle.