Shloka 10
Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
राजन! सम्पूर्ण युद्धकलामें कुशल योद्धाओंमें श्रेष्ठ नकुलको सुबलपुत्र शकुनिने शीघ्रतापूर्वक आकर रोका ।। शिखण्डिनमथायान्तं रथेन रथिनां वरम् | कृप: शारद्वतो राजन् वारयामास संयुगे,नरेश्वरर रथसे आते हुए रथियोंमें श्रेष्ठ शिखण्डीको युद्धसस््थलमें शरद्वानके पुत्र कृपाचार्यने रोका
sañjaya uvāca |
rājan! sampūrṇa-yuddha-kalāyāṁ kuśala-yoddhāṇāṁ śreṣṭhaṁ nakulaṁ subala-putraḥ śakuniḥ śīghratāpūrvakam āgamya arodhayat ||
śikhaṇḍinam athāyāntaṁ rathena rathināṁ varam |
kṛpaḥ śāradvatō rājan vārayām āsa saṁyuge ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ৰাজন, সম্পূৰ্ণ যুদ্ধকলাত নিপুণ যোদ্ধাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ নকুলক সুবলপুত্ৰ শকুনিয়ে তৎক্ষণাৎ আহি বাধা দিলে। তাৰ পিছত ৰথে আগবাঢ়ি অহা ৰথীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ শিখণ্ডীক ৰণক্ষেত্ৰত শাৰদ্বতপুত্ৰ কৃপাচাৰ্যই ৰোধ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a morally complex war, warriors act within their perceived duty and allegiance; the verse highlights disciplined battlefield strategy—checking key opponents to prevent decisive breakthroughs—while reminding the listener that skill and intent operate inside a larger dharmic crisis.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Shakuni quickly intercepts Nakula, and Kripa similarly restrains the advancing Shikhandi—two tactical engagements meant to halt prominent Pandava fighters at a critical moment in the fighting.