Shloka 346
अध्याय १५९ — रात्रौ श्रमविरामः
Night Exhaustion and Brief Pause in Battle
चिक्षेप परमक्रुद्धों जिघांसु: पाण्डुनन्दनम् । उस अस्त्रके नष्ट हो जानेपर द्रोणाचार्यने युधिष्ठिरपर क्रमश: वारुण, याम्य, आग्नेय, त्वाष्ट और सावित्र नामक दिव्यास्त्र चलाया; क्योंकि वे अत्यन्त कुपित होकर पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरको मार डालना चाहते थे
cikṣepa paramakruddho jighāṃsuḥ pāṇḍunandanam | tasmin astre naṣṭe (vinaṣṭe) sati droṇācāryo yudhiṣṭhiram prati krameṇa vāruṇaṃ yāmyaṃ āgneyaṃ tvāṣṭraṃ sāvitram iti divyāstrāṇi mumoca; sa hi atīva kupitaḥ san pāṇḍunandanaṃ yudhiṣṭhiraṃ hantum aicchat |
সঞ্জয়ে ক’লে—অত্যন্ত ক্ৰুদ্ধ হৈ পাণ্ডুনন্দন যুধিষ্ঠিৰক বধ কৰিবলৈ উদ্যত হৈ দ্ৰোণাচাৰ্যই অস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰিলে। সেই ক্ষেপণ নষ্ট হোৱাৰ পাছত, ক্ৰোধে চালিত দ্ৰোণে যুধিষ্ঠিৰৰ ওপৰত ক্ৰমে বাৰুণ, যাম্য, আগ্নেয়, ত্বাষ্ট্ৰ আৰু সাবিত্ৰ নামৰ দিব্যাস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical danger of anger (krodha) in warfare: even a venerable teacher can misuse sacred, divinely empowered knowledge when driven by personal fury, showing how inner restraint is integral to dharma.
Droṇa, enraged and determined to kill Yudhiṣṭhira, launches a missile; when it is neutralized, he escalates by releasing a sequence of powerful divine astras—Vāruṇa, Yāmya, Āgneya, Tvāṣṭra, and Sāvitra—directed at Yudhiṣṭhira.