Shloka 273
अमोघशक्तिव्यंसनप्रश्नः — Why Karṇa’s Śakti Was Not Used on Arjuna
जयरातरथं प्राप्य मुहु: सिंह इवानदत् । बलवान पाण्डुपुत्रके मुक्केकी चोट लगते ही वह धराशायी हो गया। महाराज! ध्रुवको मारकर महाबली भीमसेन जयरातके रथपर जा पहुँचे और बारंबार सिंहनाद करने लगे
jayarātarathaṁ prāpya muhuḥ siṁha ivānadat | balavān pāṇḍuputrakaḥ ||
জয়ৰথৰ ৰথত উপনীত হৈ মহাবলী পাণ্ডুপুত্ৰ ভীমসেনে সিংহৰ দৰে পুনঃপুনঃ গর্জন কৰিলে। মহাৰাজ! ধ্ৰুৱক বধ কৰি তেওঁ যুদ্ধৰ প্ৰবাহত শত্রুসেনাৰ অগ্ৰভাগত আগবাঢ়ি গৈ, ধৰ্মযুদ্ধৰ মাজতে পাণ্ডৱৰ অখণ্ড সংকল্প ঘোষণা কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in wartime: steadfast courage, forward movement after fulfilling a martial duty, and the psychological dimension of battle where a warrior’s lion-like roar asserts resolve and deters opponents while upholding one’s side in a righteous cause.
Sañjaya reports that Bhīma, after killing Dhruva, advances to Jayarāta’s chariot and repeatedly roars like a lion, signaling dominance and challenging the enemy at close quarters.