Shloka 40
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
संजयने कहा--राजन! मैं बड़े खेदके साथ उस महासमरमें घटित हुई घटनाओंका आपके समक्ष वर्णन करूँगा। आप स्थिर होकर अपने दुराचारका परिणाम सुनें ।। पूर्वमेव हि कृष्णस्य मनोगतमिदं प्रभो । विजेतव्यो यथा वीर: सात्यकि: सौमदत्तिना,प्रभो! भगवान् श्रीकृष्णके मनमें पहले ही यह बात आ गयी थी कि आज वीर सात्यकिको सोमदत्तपुत्र भूरिश्रवा परास्त कर देगा
sañjaya uvāca—rājan! ahaṁ mahāsamare ghaṭitāḥ kathāḥ mahāśocena tava purataḥ prabravīmi; tvaṁ sthiro bhūtvā svadurācārasya phalaṁ śṛṇu. pūrvam eva hi kṛṣṇasya manogataṁ idaṁ prabho—vijetavyo yathā vīraḥ sātyakiḥ saumadattinā.
সঞ্জয়ে ক’লে—ৰাজন! সেই মহাসমৰত যি ঘটিল, সেয়া মই গভীৰ শোকেৰে আপোনাৰ আগত বৰ্ণনা কৰিম। স্থিৰ হৈ নিজৰ দুষ্কৰ্মৰ ফল শুনক। প্ৰভো! ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ মনত আগতেই এই ভাব উদয় হৈছিল—আজি বীৰ সাত্যকি সৌমদত্তি (সোমদত্তপুত্ৰ ভূৰিশ্ৰৱা)ৰ দ্বাৰা পৰাজিত হ’ব।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames war-events within moral causality: Dhṛtarāṣṭra is urged to listen steadily to the ‘fruit’ of misconduct (durācāra-phala). It suggests that ethical failure brings inevitable consequences, even amid battlefield heroism.
Sañjaya prepares Dhṛtarāṣṭra to hear a painful report from the battlefield and notes that Krishna had already anticipated a decisive outcome involving Sātyaki and Saumadatti (Bhūrishravas), indicating foreseen turns in the combat.