Shloka 196
Nakula–Śakuni Duel and the Night Battle; Śikhaṇḍin–Kṛpa Engagement (नकुल-शकुनियुद्धं तथा रात्रियुद्धवर्णनम्)
जिघांसू परमक्रुद्धावभिजध्नतुराहवे । इस प्रकार एक-दूसरेको मार डालनेकी इच्छावाले वे दोनों नरश्रेष्ठ वीर परस्पर वाग्बाणोंका प्रहार करते हुए उस युद्धस्थलमें अत्यन्त कुपित हो बाणोंद्वारा आघात करने लगे
jighāṃsū paramakruddhāv abhijaghnatur āhave | itaretaraṃ mārayitum icchantau tau dvau naraśreṣṭhau vākbāṇān praharantaḥ tasmin yuddhasthale 'tyantaṃ kupitau bāṇair āghātam akurutām ||
সঞ্জয়ে ক’লে—মাৰি পেলাবৰ ইচ্ছাৰে দগ্ধ আৰু পৰম ক্ৰোধে উন্মত্ত সেই দুয়ো নৰশ্ৰেষ্ঠ ৰণক্ষেত্ৰত পৰস্পৰৰ ওপৰত আঘাত হানিলে। প্ৰথমে পৰস্পৰক কটু বাক্যৰ ‘বাগ্বাণে’ বিদ্ধ কৰি, তাৰ পিছত সত্য শৰ নিক্ষেপেৰে আঘাত কৰি, সেই যুদ্ধভূমিত ক্ৰোধাৱিষ্ট হৈ বাণপ্ৰহাৰ চলাই গ’ল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how uncontrolled anger in war escalates harm: even speech becomes a weapon (vākbāṇa), and fury pushes combatants from rivalry into a single-minded intent to kill—an ethical warning about krodha (wrath) overpowering discernment.
Sañjaya describes a fierce duel: two great warriors, mutually intent on killing, first exchange cutting taunts and then strike each other with arrows on the battlefield, fighting in extreme rage.