Shloka 36
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
त॑ भोज: सप्तसप्तत्या विद्ध्वा55शु निशितै: शरैः । नाकम्पयत शैनेयं शीघ्रो वायुरिवाचलम्,तब भोजवंशी कृतवर्माने तुरंत ही सतहत्तर पैने बाणोंद्वारा सात्यकिको बींध डाला, तथापि वह उन्हें विचलित न कर सका। जैसे तेज चलनेवाली वायु पर्वतको नहीं हिला पाती है
sañjaya uvāca | taṃ bhojaḥ saptasaptatyā viddhvāśu niśitaiḥ śaraiḥ | nākampayata śaineyaṃ śīghro vāyur ivācalam |
সঞ্জয়ে ক’লে—তাৰ পাছত ভোজবংশীয় কৃতৱৰ্মাই শৈনেয় সাত্যকিক দ্ৰুতগতিত সাতাত্তৰটা তীক্ষ্ণ শৰৰে বিদ্ধ কৰিলে; তথাপি তাক কঁপাব নোৱাৰিলে—যেনেকৈ তীব্ৰ বায়ুৱে অচল পৰ্বতক নড়াব নোৱাৰে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights unwavering firmness: even when struck repeatedly, a resolute warrior does not lose composure. Ethically, it praises steadiness (dhairya) and commitment to one’s chosen duty in the midst of crisis.
Kṛtavarmā, a Bhoja warrior, shoots Sātyaki with seventy-seven sharp arrows, but Sātyaki remains unshaken—compared to a mountain that cannot be moved by a swift wind.