Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
निर्दहन्तमनीकानि साक्षादग्निमिवोत्थितम् । दृष्टवा रुक्मरथं क्रुद्धं समकम्पन्त सृञज्जया:,सुवर्णमय रथवाले द्रोणको वहाँ प्रकट हुए साक्षात् अग्निदेवके समान क्रोधमें भरकर सम्पूर्ण सेनाओंको दग्ध करते देख समस्त सूंजयवीर काँप उठे
sañjaya uvāca | nirdahantam anīkāni sākṣād agnim ivotthitam | dṛṣṭvā rukma-rathaṃ kruddhaṃ samakampanta sṛñjayāḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে— তেওঁ অণীকসমূহ দহি পেলাইছিল, যেন সাক്ഷাৎ অগ্নিদেৱেই উদিত হৈছে। সোনালী ৰথত আৰূঢ়, ক্ৰোধে জ্বলি উঠা দ্ৰোণক দেখি সৃঞ্জয় বীৰসকল সকলোৱে কঁপি উঠিল।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and psychological reality that wrath, when unleashed in war, can become destructive like fire—spreading beyond control and instilling fear even in the brave, reminding readers of the peril of anger overriding restraint (dama) and discernment (viveka).
Sanjaya describes a furious, golden-charioted warrior advancing like embodied fire, burning through enemy formations; witnessing this overwhelming assault, the Sṛñjaya fighters on the battlefield begin to tremble.