कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
ततः प्रहस्याधिरथिस्तूर्णमस्य शिलाशितै: । व्यधमद् भीमसेनस्य शरजालानि पत्रिभि:,तब अधिरथपुत्र कर्णने हँसकर शिलापर तेज किये हुए पंखयुक्त बाणोंद्वारा भीमसेनके उन बाण-समूहोंको तुरंत ही छिन्न-भिन्न कर दिया
tataḥ prahasyādhirathis tūrṇam asya śilāśitaiḥ | vyadhamad bhīmasenasya śarajālāni patribhiḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে— তেতিয়া অধিৰথিপুত্ৰ কৰ্ণে হাঁহি উঠি, শিলাত শান দিয়া পাখিযুক্ত বাণে ভীমসেনৰ সেই বাণজালসমূহ তৎক্ষণাৎ ছিন্নভিন্ন কৰি পেলালে।
संजय उवाच
The verse highlights how composure, mastery, and timely counteraction can neutralize raw force in war; it also reflects the harsh kṣatriya arena where prowess and resolve decide outcomes amid escalating violence.
Sañjaya narrates that Karṇa, smiling/laughing in confidence, quickly counters and breaks apart Bhīma’s incoming arrow-volleys using sharp, stone-whetted, feathered arrows.