कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
धृतराष्ट्रने कहा--संजय! भृगुवंशशिरोमणि धनुर्धर परशुरामजी साक्षात् भगवान् शंकरके शिष्य हैं तथा कर्ण उन्हींका शिष्यत्व ग्रहण करके अस्त्रविद्यामें उनके समान ही सुयोग्य हो गया था
dhṛtarāṣṭra uvāca—sañjaya! bhṛguvaṁśa-śiromaṇi dhanuḥdharaḥ paraśurāmaḥ sākṣāt bhagavān śaṅkarasya śiṣyaḥ; tathā karṇaḥ tasyaiva śiṣyatvaṁ gṛhītvā astravidyāyāṁ tasya-sadṛśaḥ su-yogyaḥ abhavat.
ধৃতৰাষ্ট্ৰে ক’লে—সঞ্জয়! ভৃগুবংশৰ শিৰোমণি ধনুৰ্ধৰ পৰশুৰাম স্বয়ং ভগৱান শংকৰৰ শিষ্য; আৰু কৰ্ণেও সেই পৰশুৰামৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰি অস্ত্ৰবিদ্যাত গুৰুৰ সমানেই সম্পূৰ্ণ যোগ্য হৈ উঠিছিল।
कर्ण उवाच
The passage underscores the ethical and cultural authority of the guru–śiṣya lineage: mastery in weapons is legitimized through disciplined discipleship under an eminent teacher whose own learning is rooted in a divine source (Śiva).
Dhṛtarāṣṭra asks Sañjaya about Karṇa’s standing by recalling Paraśurāma’s greatness and stating that Karṇa, trained by Paraśurāma, became highly accomplished in astravidyā—nearly equal to his teacher.