Shloka 463
Sātyaki-praveśaḥ and Duryodhana-saṃnipātaḥ
Sātyaki’s passage and Duryodhana’s mass engagement
जघान निशितैर्बाणैस्तदद्भुतमिवाभवत् | सात्यकिने अपने अस्त्रोंकी मायासे आचार्यके अस्त्रोंका निवारण करके उन्हें तीखे बाणोंसे घायल कर दिया। वह अद्भुत-सी घटना हुई
sañjaya uvāca | jaghāna niśitair bāṇais tad adbhutam ivābhavat | sātyakine 'pane astrōṃkī māyāse ācāryake astrōṃkā nivāraṇa karke unheṃ tīkhe bāṇoṃse ghāyal kara diyā | vaha adbhuta-sī ghaṭanā huī |
সঞ্জয় ক’লে—সি তীক্ষ্ণ বাণেৰে তাক আঘাত কৰিলে, আৰু সেয়া যেন এক আশ্চৰ্য ঘটনা বুলি লাগিল। সাত্যকিয়ে নিজৰ অস্ত্ৰবিদ্যাৰ মায়াৰে আচার্যৰ অস্ত্ৰসমূহ নিবাৰণ কৰি, পাছত তীক্ষ্ণ শৰৰে তেওঁক বিদ্ধ কৰিলে—ৰণক্ষেত্ৰত সেয়া এক বিস্ময়কৰ দৃশ্য আছিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous war, outcomes hinge on disciplined skill and presence of mind. The episode highlights the ethical tension of battling revered elders: respect for the teacher remains, yet duty to one’s side compels resistance, expressed here through controlled, strategic countering rather than reckless violence.
Sanjaya reports that Sātyaki neutralizes Droṇa’s incoming weapon-missiles through his own astra-technique (māyā as tactical skill) and then strikes Droṇa with sharp arrows, producing a moment that appears ‘wondrous’ amid the chaos of battle.