तर्जयानं रणे वीरांस्त्रासयानं च सायकै: । दृष्टवा त्रेसुर्महाराज सिंहं मृगगणा इव,महाराज! वे रणभूमिमें वीरोंको डाँटते और बाणोंके द्वारा उन्हें त्रास देते थे। जैसे मृगोंके समूह सिंहको देखकर डर जाते हैं, उसी प्रकार सब राजा भीष्मको देखकर भयभीत हो गये
tarjayan raṇe vīrāṁs trāsayan ca sāyakaiḥ | dṛṣṭvā tretusur mahārāja siṁhaṁ mṛgagaṇā iva ||
মহাৰাজ! ৰণক্ষেত্ৰত তেওঁ বীৰসকলক তিৰস্কাৰ কৰি বাণেৰে সন্ত্রস্ত কৰিছিল। তেওঁক দেখি সকলো ৰজাই সিংহক দেখি হৰিণৰ জাক যেন কঁপি উঠে, তেনেকৈ ভীত হৈ পৰিল।
संजय उवाच
The verse highlights how moral authority, experience, and prowess in a dharmic commander can shape the battlefield not only through weapons but through psychological dominance—fear and morale become decisive forces alongside physical strength.
Sañjaya describes Bhīṣma on the battlefield: he chastises opposing warriors and harasses them with arrows. Seeing him, the kings tremble, compared to deer frightened by a lion.