Shloka 28
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
भित्त्वा चास्य तनुत्राणं शरेणोरस्यताडयत् | ततस्ते तावका वीरा राजपुत्रा महारथा:,साथ ही चित्रसेनके कवचको विदीर्ण करके उसकी छातीमें भी एक बाण मारा। तदनन्तर आपके वीर एवं महारथी राजकुमार युद्धमें एकत्र हो क्रोधमें भरकर अभिमन्युको तीखे बाणोंसे बेधने लगे; परंतु उत्तम अस्त्रोंके ज्ञाता अभिमन्युने अपने पैने बाणोंद्वारा उन सबको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
bhittvā cāsya tanutrāṇaṃ śareṇorasy atāḍayat |
তাৰ পাছত সি চিত্ৰসেনৰ কবচ ভেদ কৰি এটা বাণে তাৰ বক্ষস্থলতো আঘাত কৰিলে। সেই আঘাতৰ পিছত আপোনাৰ পক্ষৰ বীৰ, মহাৰথী ৰাজপুত্ৰসকল ক্ৰোধে একত্ৰ হৈ তীক্ষ্ণ বাণে অভিমন্যুক বিদ্ধ কৰিবলৈ ধৰিলে; কিন্তু উত্তম অস্ত্ৰবিদ্যাত নিপুণ অভিমন্যুৱে নিজৰ ধাৰালো বাণে তেওঁলোক সকলোকে প্ৰতিআঘাতত আহত কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya world of reciprocal action in battle: aggression provokes collective retaliation, yet true mastery is shown by composure and skill under pressure. Ethically, it underscores how anger (krodha) escalates conflict, while disciplined expertise can still prevail amid chaos.
Sañjaya reports that a warrior’s armor is pierced and he is struck in the chest by an arrow. Then the Kuru princes gather and, enraged, shower Abhimanyu with sharp arrows; Abhimanyu, expert in weapons, counters effectively and wounds them in return.