Shloka 3
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
स तैर्महद्विश्न महारथैश्न तेजस्विभिरव्वीर्यवद्धिश्व राजन् रराज राजा स तु राजमुख्यै- वत:ः स देवैरिव वज्रपाणि:,राजन्! इस महान, तेजस्वी, पराक्रमी और महारथी नरपतियोंसे घिरा हुआ राजा दुर्योधन देवताओंसहित वज्रपाणि इन्द्रके समान शोभा पा रहा था नातिलक्ष्यतया वक्रिन्न शौर्ये न पराक्रमे । बभूव सदृश: कार्ष्णेनस्त्रि नापि च लाघवे लक्ष्य वेधने, शौर्य प्रकट करने, पराक्रम दिखाने, अस्त्रज्ञान प्रदर्शित करने तथा हाथोंकी फुर्तीमें कोई भी अभिमन्युकी समानता न कर सका
sa tair mahadbhir mahārathaiś ca tejasvibhir ativīryavadbhiś ca rājan rārāja rājā sa tu rāja-mukhyair vṛtaḥ sa devair iva vajrapāṇiḥ | na atilakṣyatayā na vikrame na śaurye na parākrame | babhūva sadṛśaḥ kārṣṇenāstrī nāpi ca lāghave lakṣya-vedhane ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ৰাজন! সেই মহান, দীপ্তিমান, পৰাক্ৰমশালী মহাৰথীসকলৰ দ্বাৰা চাৰিওফালে পৰিবেষ্টিত হৈ ৰজা দুর্যোধন শ্ৰেষ্ঠ ৰজাসকলৰ মাজত দেৱসমূহসহ বজ্ৰপাণি ইন্দ্ৰৰ দৰে শোভা পাইছিল। কিন্তু লক্ষ্যভেদ, শৌৰ্য, পৰাক্ৰম, অস্ত্ৰবিদ্যা আৰু হাতৰ চপলতাত—সুভদ্ৰাপুত্ৰ অভিমন্যুৰ সমান কোনো নাছিল।
संजय उवाच