Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तेषां महास्त्राणि महारथाना- मसहाकर्मा विनिहत्य कार्ष्णि: | बभौ महामन्त्रहुतार्चिमाली सदोगत: सन् भगवानिवाग्नि:,अर्जुनकुमारका पराक्रम दूसरोंके लिये असहा था। वह उन कौरव महारथियोंके बड़े- बड़े अस्त्रोंको नष्ट करके यज्ञ-मण्डपमें महान् मन्त्रोंद्वारा हविष्पकी आहुति पाकर प्रज्वलित हुई ज्वालामालाओंसे अलंकृत भगवान् अग्निदेवके समान शोभा पाने लगा स हताश्वे रथे तिष्ठन् ददर्श भरतर्षभ | पुत्र: सांयमने: पुत्रं पाउ्चाल्यस्य महात्मन: भरतश्रेष्ठ) जिसके घोड़े मार दिये गये थे, उसी रथपर खड़े हुए शलके पुत्रने महामना धृष्टद्युम्नके पुत्रको देखा
teṣāṁ mahāstrāṇi mahārathānām asahakarmā vinihatya kārṣṇiḥ | babhau mahāmantrahutārcimālī sadogataḥ san bhagavān ivāgniḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—অন্যৰ বাবে অসহ্য পৰাক্ৰমশালী কাৰ্ষ্ণি (অভিমন্যু) সেই মহাৰথীসকলৰ মহাস্ত্ৰসমূহ ধ্বংস কৰিলে। তেনে কৰি, মহামন্ত্ৰে আহুতি পোৱা যজ্ঞাগ্নিত জ্বালামালাৰে দীপ্ত ভগৱান অগ্নিদেৱৰ দৰে সি শোভিত হ’ল। ভৰতশ্ৰেষ্ঠ! ঘোড়া নিহত হোৱা ৰথত থিয় হৈ থকা শল্যপুত্ৰে সেই মহাত্মা পাঞ্চাল (ধৃষ্টদ্যুম্ন)ৰ পুত্ৰক দেখিলে।
संजय उवाच
The verse frames martial power within a moral-ritual metaphor: when force is disciplined and directed toward a righteous end, it is likened to sacrificial fire—bright, controlled, and purpose-driven—rather than chaotic destruction.
Sañjaya describes Kārṣṇi (Sātyaki) overpowering Kaurava elite warriors by neutralizing their formidable astras; his brilliance and momentum on the battlefield are compared to Agni blazing after receiving oblations with great mantras.