Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
रथाद् रथमभिद्र॒त्य पर्यष्वजत पाण्डवम् | शत्रुओंका दमन करनेवाले नरेश! ऐसा कहकर बड़ी भुजाओंवाले सात्यकि अपने रथसे कूदकर भीमसेनके रथपर जा चढ़े और उनको हृदयसे लगा लिया || १२३ है || ततः स्वरथमास्थाय पुनरेव महारथ: । तावकानवधीत् क्रुद्धो भीमस्य बलमादधत्
sañjaya uvāca |
athāśvaratham āsthāya punar eva mahārathaḥ |
tāvakān avadhīt kruddho bhīmasya balam ādadhat ||
ৰথৰ পৰা ৰথলৈ জাঁপ দি (সাত্যকি) পাণ্ডৱ ভীমসেনক হৃদয়পূৰ্বক আলিঙ্গন কৰিলে। তাৰ পাছত সেই মহাৰথী পুনৰ নিজৰ ৰথত উঠি, ক্ৰোধে দগ্ধ হৈ, ভীমৰ গতি-বল বঢ়াবলৈ উদ্যত হৈ, তোমালোকৰ সৈন্যবাহিনীৰ নিধন আৰম্ভ কৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights steadfast loyalty and purposeful valor: a warrior’s energy and even anger are to be disciplined toward protecting allies and sustaining righteous resolve, rather than becoming uncontrolled violence.
After an intervening action to support Bhīma, Sātyaki returns to his own chariot and, in anger, attacks and slays soldiers from Dhṛtarāṣṭra’s side, thereby reinforcing Bhīmasena’s fighting strength and momentum on the battlefield.