Shloka 14
Rajo-dhūli-saṃmūḍha-saṅgrāmaḥ
The Dust-Obscured Battle and Mutual Charges
संक्रुद्ध: कृष्णसहित: पार्थ: किमकरोद् युधि । संजय! मेरा तो विश्वास है कि दुर्योधनपर घोर संकट प्राप्त होनेवाला है। श्वेतके मारे जाने और भीष्मकी विजय होनेसे अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए श्रीकृष्णसहित अर्जुनने युद्धसस््थलमें क्या किया? ।।
dhṛtarāṣṭra uvāca | arjunād dhi bhayaṃ bhūyas tan me tāta na śāmyati | tāta! arjunaḥ śūro vegavān āśu śastrapravartakaḥ | manye śarair ariśarīrāṇi mathayiṣyati ||
ধৃতৰাষ্ট্ৰ ক’লে—বৎস! অৰ্জুনক লৈ মোৰ ভয় অধিকেই বৃদ্ধি পাইছে; সি কেতিয়াও শান্ত নহয়। কুন্তীনন্দন পাৰ্থ বীৰ আৰু অস্ত্ৰচালনাত অতি দ্ৰুত। মই ভাবোঁ, সি নিজৰ শৰবাণে শত্রুবোৰৰ দেহ মথি চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰি পেলাব।
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma-driven attachment and anxiety distort judgment: Dhṛtarāṣṭra’s fear for his side fixates on Arjuna’s prowess rather than on the moral causes of the war, showing the inner turmoil that follows when one supports wrongdoing.
Dhṛtarāṣṭra questions Sañjaya about the battlefield and confesses that his fear of Arjuna keeps increasing. He describes Arjuna as a swift, heroic master of weapons and anticipates devastating destruction of enemies by Arjuna’s arrows.