Chapter 51: Saṃdhyākāla-saṃhāra
Evening Withdrawal after Arjuna’s Counter-Advance
हयांश्व तेषां निर्भिद्य सारथींश्षु परंतप । शरैश्वैतान् समाकीर्य प्रायाच्छल्यरथं प्रति,परंतप! फिर उनके घोड़ों और सारथियोंको विदीर्ण करके उनके शरीरोंमें भी बहुत-से बाण जड़ दिये। इसके बाद श्वेतने शल्यके रथपर धावा किया
hayāṁś ca teṣāṁ nirbhidya sārathīṁś ca parantapa | śaraiś caitān samākīrya prāyāc chalyarathaṁ prati ||
হে পৰন্তপ! তাৰ পিছত শ্বেতই তেওঁলোকৰ ঘোঁৰা আৰু সাৰথিসকলক বিদ্ধ কৰি, শৰৰ বৰষুণেৰে তেওঁলোকৰ দেহ শৰেৰে জড়ি দিলে; তাৰ পাছত শল্যৰ ৰথৰ ফালে ধাৱিত হ’ল।
संजय उवाच
The verse highlights the grim mechanics of righteous warfare (kṣatriya-dharma): victory is pursued through tactical disabling of the enemy’s chariot-force (horses and charioteer), yet the narrative also implicitly foregrounds the ethical burden of such necessary brutality in war.
Sañjaya describes Śveta’s assault: he pierces the opposing side’s horses and charioteers, showers the warriors with arrows, and then advances to engage Śalya directly by charging toward Śalya’s chariot.