Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
विकर्ण: सुतसोम॑ तु विद्ध्वा नाकम्पयच्छरै: । सुतसोमो विकर्ण च तदद्भुतमिवाभवत्,विकर्ण अपने बाणोंसे सुतरोमको घायल करके भी उन्हें कम्पित न कर सका। इसी प्रकार सुतसोम भी विकर्णको विचलित न कर सके। उन दोनोंका यह पराक्रम अद्भुत-सा प्रतीत हुआ
sañjaya uvāca | vikarṇaḥ sutasomaṁ tu viddhvā nākampayac charaiḥ | sutasomo vikarṇaṁ ca tad adbhutam ivābhavat ||
সঞ্জয়ে ক’লে—বিকৰ্ণে শৰবিদ্ধ কৰি সুতসোমক কঁপাব নোৱাৰিলে। তেনেদৰে সুতসোমেও বিকৰ্ণক বিচলিত কৰিব নোৱাৰিলে। আঘাতৰ মাজতো অচল থকা সেই দুয়োৰ পৰাক্ৰম সত্যই আশ্চৰ্যজনক বুলি প্ৰতীয়মান হ’ল।
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya steadfastness under pressure: true martial excellence is not merely striking the opponent, but remaining unshaken oneself. It also suggests an ethical admiration for courage and endurance even amid a destructive war.
During the battle, Vikarṇa shoots Sutasoma but cannot make him falter; Sutasoma likewise fails to shake Vikarṇa. Sañjaya reports this mutual, unwavering resistance as an astonishing display of prowess.